Eindejaarsnotities ...

Dan heb je vrij en een aantekenblok: het leidde tot deze 20 zinnen ('one-liners') over 2015.

Voor deze eindejaarsnotities: klik hier.

Gericht op het zonnige werk

Ik ben met name gericht op het meest zonnige schilderij. Ik kan statige zalen vol imposante schilderwerken in hoog tempo doorlopen, om vervolgens een hele tijd stil te staan bij dat ene kleine zonnige schilderijtje in de hoek. Ik bekijk het van dichtbij, ga zelfs even zitten in die zaal, met m'n oog er steeds op gericht. Ik weet niet wat het is, maar de heldere kleuren prevaleren!

Theodore Robinson, In the Sun (1891)

Klein/groot geluk

Geluk kent vaak de op-het-eerste-gezicht associatie met grootse belevenissen, van die 'vlag-uit-momenten'. Waar dat 'hoera-mijlpaal-behaald' regelmatig hoort bij de werkweek, past bij het weekend de meer verinnerlijkte variant. Als ik de kinderen zie spelen in hun spel: prachtige mensjes in wording, met al die eigenheid. Of als ik die gezichten vol expressie zie, als ze na het avondeten geboeid een filmpje kijken. Die geluksvariant ligt het meest na aan het hart.

 'Kinderen aan tafel' (Hans Versfelt 2015)


 'Kinderen in een badje' (Hans Versfelt 2012)

Na Parijs ...

We zijn deze dagen allemaal onder de indruk van de berichten-met-grote-impact uit Parijs. Ik schreef er dit liedje bij. 

(druk op het plaatje hieronder voor het lied)

Ken je dat gevoel als je beelden ziet vol afschuw

Dat je weet dat dit niet het ware leven is

Dat het ware leven meer iets heeft van liefde en geluk

Dat je weet dat er ook hoge waarden zijn

Dan weet je dat je af en toe vergeet

Dat we allemaal mensen zijn

Uit dezelfde levensbron

Op dezelfde planeet

Dan vraag je je af en weet

Dat we vergeten lijken te zijn

Die innerlijke levensbron

Die ons allen bindt

Dat levenslicht

Dat ons mensen maakt

Sorolla (als tegenwicht)

Of het nu door het regenachtige/stormachtige weer komt, of door het erg indringende wereldnieuws dit weekend ... ik weet het niet .... maar vanochtend had ik onmiskenbaar Sorolla (klik hier) in m'n hoofd. Ik zocht er deze zonnige schilderijen van hem bij.

Achtereenvolgens: 'meal on the boat', 'the three sisters at the beach' (1908), 'Valencia, beach in the morning light' (1908), 'Fisherwomen on the beach', 'After the bath' (1916), 'Boats on the shore'.

Plenair schilderen

Het was de generatie van de impressionisten die voor het eerst pleinair (lees: buiten) ging schilderen. Dat was voor hen mogelijk door de uitvinding van de verftube en de portable schildersezel.

Je vindt hieronder een beeld van Claude Monet aan het werk:

Dit schilderij 'Claude Monet, painting by the edge of the wood' werd in 1885 door John Singer Sargent (klik hier) gemaakt. Sargent was één van de gerespecteerde schilders/bewonderaars die naar Monet toe kwamen. Hij schilderde dit werk in een voor hem niet gebruikelijke impressionistische stijl. Overigens: zeer waarschijnlijk werkte Monet op dat vastgelegde moment aan dit werk: klik hier

Kinderkunst

Kinderen hebben zo hun eigen (dikwijls nog) vrije manier van expressie. Ook hier in huis lopen drie van dergelijke 'kunstenaar-tjes' rond. Zie hierbij drie van hun recente werken.

 Iris (3 jaar)

 Sjoerd (5 jaar)

Joost (7 jaar)

Nieuwe schilderijen

Zeker, ik ben een groot liefhebber van het werk van Monet. Ken zijn oeuvre behoorlijk goed. Toch lukt het soms om een nieuw werk van hem te zien. Zoals dit vroege werk van Monet (uit 1871) dat het Zaans Museum onlangs kocht (het bericht haalde alle nieuwsberichten). Ik vond het een prettig bericht, had het werk nog nooit gezien. Ze kochten dit schilderij voor ruim € 1,1 miljoen.

Claude Monet, 'De Zaan en de Westerheim' (1871)

Bij hedendaagse schilders is er uiteraard veel regelmatiger die 'sensatie van een nieuw werk'. Neem groot talent Hans Versfelt. Regelmatig bekijk ik zijn Blog en zie dan weer nieuwe creaties. Zie bijvoorbeeld onderstaand schilderij van Dordrecht dat hij recent maakte:

Dordrecht in tegenlicht (45 x 25) olieverf op doek

Op zijn Blog (klik hier) staan veel meer recente geslaagde(!) werken, waaronder deze:

'Vecht op een zonnige dag' (42 x 30) olieverf op doek

'Terras aan de Amstel' (45 x 30) olieverf op doek

Holland's Got Talent (nagekomen zomerschrijfsel)

Hij had zo zijn gewoontes/idioterie/lef/eigenaardigheden/talent*.

Dagelijks liep hij een kleine 10 minuten van het station naar kantoor. En dagelijks liep hij - zo'n beetje halverwege die route - langs een grote glazen spiegelwand. Iedere keer als hij er langsliep (hij kon het niet laten), keek hij heel even opzij naar zichzelf en deed iets kort-en-kleins (trok z'n wenkbrauwen op, krulde even de mondhoeken, produceerde een vette knipoog). Door de maanden heen werd het een soort van binnenpretje. Dan dacht hij er - theatraal als hij diep van binnen toch was - in de trein al over wat hij die dag in de spiegel zou doen. Die terloopse bewegingen werden - het sluipt er dan toch gewoon in - wel steeds explicieter. Zoals een klein huppeltje, een kort-even-stil-staan-en-dan-weer-verder-lopen, zelfs een heel kort moment een zwaai-als-die-filmster-op-de-rode-loper. Voor de duidelijkheid; dat alles nadrukkelijk met de intentie dat niemand hem erop zou betrappen (hij keek en timede goed, zodat er niemand dicht achter hem liep of net naderde). Bij die genoemde 'movements' bleef het echter niet. Het werd allengs een pijlsnel-een-rondje-om-de-as-draaien, omhoog-springen-en-kort-met-hakken-de-billen-aanraken, hinkelen, een lange neus maken of een keer heel kort de pose van een bodybuilder bij zo'n show.

Met niemand had hij het erover; het was zijn geheimpje. Weer een paar weken later sprak één van de vrouwelijke medewerkers - die achter die glaswand bleek te werken (dat achter die spiegelramen een kantooromgeving schuilging, was gek genoeg nooit in hem opgekomen) - hem op straat aan. Hij bleek daar een dagelijks fenomeen! Of hij dat dansje van de week ervoor nog een keer wilde doen. ("Je mime is subliem", zei ze erbij - ze leek nog serieus ook). Hij - op zijn beurt - ging door de grond en liep vanaf die dag met een grote omweg naar z'n werk. Jaren later deed hij mee met 'Holland's Got Talent' en won met overmacht.

* kies na het lezen van dit stukje de typering die jij het beste vindt passen.


(voor meer zomerschrijfsels: klik op zomerschrijfsels.blogspot.nl)

Zomerschrijfsels (opbrengst zomervakantie)

Onze zomervakantie is alweer voorbij.

Daar waar veel anderen tijdens hun vakantie juist veel lezen, zit ik graag met een aantekenboekje in de hand. En zet dan woorden in een zelfverkozen volgorde. Heerlijk om te doen. Van 30 van die 'zomerschrijfsels' maakte ik een eenvoudig digitaal bundeltje (lees: Blog).

Voor deze Zomerschrijfsels, klik hier.

Agapanthus

Deze Agapanthus in onze tuin staat nu op het punt te gaan bloeien: een lente-achtig beeld in de zomer. Agapanthus is de botanische naam van deze Afrikaanse Lelie, een plant die veel zon nodig heeft. De letterlijke betekenis van Agapanthus is overigens 'bloemen van de liefde'. Mooi!

Boerol: 'Bojev zingt Den Hoed'

We speelden als 'Bojev zingt Den Hoed' op Boerol: boordevol zon, sfeer en creativiteit.

Op de Boerol website stonden we als volgt: De band Bojev speelde hun aanstekelijke eigen (Engeltalige) liedjes op de eerste twee edities van Boerol, in 2008 en 2009. Het jaar daarop viel de band uit elkaar. Goed nieuws: nu zijn ze terug en wel speciaal voor dit muzikale Boerol-project. Ze maakten van gedichten van Dirk den Hoed verrassende Nederlandstalige popliedjes. Hoe al bestaande gedichten heel aanstekelijke liedjes werden, hoe tekst en muziek bij elkaar passen alsof ze altijd al samen waren ... Dirk den Hoed en Bojev gaan je verrassen!

 

Van die gedichten maakte ik liedjes: interessant zoals een bestaande gedicht (waar dikwijls al iets van een ritme in zit) leidde tot bijpassende melodie. Helaas zijn er geen geluidsopnames van de uitgewerkte vorm van deze liedjes (lees: het optreden). Als impressie vind je hierna wel één van de one-take-demo's van Corina en mij van het gedicht/lied 'Laatste Jeugd' (opgenomen in het voorjaar, zodat de andere bandleden de liedjes alvast konden voorbereiden). Helemaal onderaan een foto van Bojev zingt Den Hoed in the rebound later datzelfde jaar in Naaldwijk. 

(klik op het plaatje hieronder voor 'Laatste Jeugd')

Pré-zomer foto's

(Salvia in onze tuin)

(Lelie-achtige voor de Salvia in onze tuin)

 

(Korenbloem in de berm)

Nieuwe schilderijen Hans Versfelt

Mijn favoriete hedendaagse Nederlandse schilder heet Hans Versfelt. Ik liet op deze Blog al meerdere schilderijen van hem zien (zie hier). Hieronder vind je twee recente werken.

 

 

Beeldspraak: 'Over het huis dat moest vallen'

Dit verhaal gaat als beeldspraak over de zeer complexe en confronterende persoonlijke situatie waar ik in 2011 in belandde, over kantelpunten en fasen, over opbouw na afbraak, over liefde en leven. Deze analogie schreef ik in februari 2012, een aantal weken voordat mijn re-integratie aanving. Ongelooflijk hoe voortvarend die opbouw erna is gelopen; de beschreven leiding was onmiskenbaar. 

Ter inleiding

Wie een nieuw fundament heeft, heeft nog geen huis. Het is wel een grond, een nieuwe vloer en daar was het toch om te doen. De grond – dat fundament - moest worden vernieuwd en daartoe leidde alles. De val en afbraak als zodanig zijn geen doel op zichzelf. Het gaat erom, dat de mens zijn eigen levensgrond leert te herkennen, dat een mens zijn diepste beweegredenen begrijpt. De uiterlijke gerichtheid in het normale dagelijkse handelen biedt houvast en daar kan een mens zich op eigen beweging niet zomaar van losmaken. De eigen krachten laten dat niet toe. Het verbindt ieder mens met angst om los te moeten laten. Die val en afbraak leiden tot onomkeerbaarheid. Daarom moet er een kracht zijn, die sterker is dan je dagelijkse doen en laten. De mens moet worden losgescheurd. Juist dat gebeurt altijd onder grote aanvechtingen. Iets brengt die ommekeer, een ziekte of een grote tegenslag. Daarna pas komt de waarheid aan het licht en durft de mens uiteindelijk – omdat hij niet anders kan - alles los laten, om het nieuwe tegemoet te zien. 

Het oude huis

Die waarheid in jezelf kan je pas leren kennen, als de eerder opgebouwde persoonlijkheid voldoende kracht heeft om die te doorleven afbraak te doorstaan. Wat anders kan de afbraak het beste leiden, dan de levenskennis en ervaringen die je op hebt gedaan? Dat oude huis moest gebouwd worden. Pas na de bouw werd duidelijk wat er goed aan was en wat juist niet. Mensen prezen het bouwwerk om de uitstraling, vol harmonie. Ze wisten niet, dat de constructie al scheuren vertoonde. De bouwer voelde wel, dat die uitstraling van het huis enerzijds en de zwakke constructie anderzijds met elkaar in tegenspraak waren. 

Het moment kwam, dat alles nieuw moest worden en dat gebeurde toch nog plotseling. Wat een angst en wat een schrik! Het huis dreigde in te storten, maar het stond er nog wel. Gelukkig had hij die goede vriend, een zeer ervaren bouwmeester en die kwam op dat juiste moment langs. Zelf dacht hij, dat het huis nog wel te herstellen was. Het huis stond immers nog. Maar de bouwmeester leidde hem rond en wees op alle zwakke plekken. Pas toen werd hem de onomkeerbaarheid duidelijk. Hij moest ten diepste beseffen, dat het hele huis afgebroken moest worden. Maar wat houd ik dan over, dacht hij bij zichzelf. Hij had alles erin gestopt. Met de juiste intenties was het gebouwd en juist toen hij dacht dat het gereed was, verzwakte het. Dat kostte innerlijke strijd, om dat te beseffen. Hij twijfelde en ervoer een grote innerlijke verkramping. Hij begon toch met wat herstelwerkzaamheden. Het was een ieder toen al duidelijk, dat zijn huis veel zwakker was dan ze altijd hadden gedacht. 

De aardbeving

En toen op die bewuste dag begon het gebouw te trillen en een aardbeving haalde het gehele huis met donderend geraas omlaag. Er heerste even een immense chaos, met veel stof en ook angst. Dit was absoluut geen gecontroleerde afbraak. Er was zoveel puin. Sommige delen van het huis stonden nog overeind, maar het was nog slechts een ruïne, die in niets meer herinnerde aan de uitstraling van weleer. De tijd versnelde zo het proces.

Zo moest het blijkbaar zijn. Gelukkig had hij voor die val al een behoorlijk groot besef gekregen over de stand van zaken en de onomkeerbaarheid. Na die val vol angst moest, net als alle puin en de resterende delen, alle stof worden opgeruimd. De omgeving schrok evengoed. Er waren enkele helpers, die hielpen met het opruimen, ook al moest hij het zelf voor het grootste deel doen. Dat kon niet anders. Het waren immers zijn stenen en balken, zijn inspanningen, waarmee dat huis was gebouwd. Het werd een tijd van verwerken, want afscheid kost kracht. En iedere afgevoerde steen droeg bij aan dat ermee in het reine komen. Zijn zekerheid was hij kwijtgeraakt, zijn vertrouwen en waardigheid daarentegen niet. En zo kwam er een dag dat hij zelfbewust op het fundament stond. Hij had de klus geklaard. De zon scheen en dat verheugde hem en alle puin was opgeruimd. 

Het fundament

Op dat fundament kan ik weer gaan bouwen, dacht hij. Dat bleek – tot zijn schrik – toch niet zo te zijn. Zijn ware vriend, de bouwmeester, kwam juist weer langs en liet hem, met vele ware argumenten weten, dat niet alleen het oude huis, maar ook het fundament niet krachtig genoeg was. Het was maar goed, dat hij dat toen pas wist, alles stap voor stap. Die mentale tegenslag voelde hij wel. Waar hij dacht te kunnen gaan bouwen, moest hij eerst verder slopen en wel de diepte in. De afbraak en het ruimen van alle puin waren in het zonlicht gebeurd, maar nu moest hij het duister van de diepte in. De bouwmeester liet hem begrijpen, dat hij juist met de opgedane kennis vanuit de uiterlijke sloop toen goed de innerlijke sloop uit kon voeren. Dit gaf hem goede moed, omdat het hem juist nu heel helder voor ogen stond, dat dit de weg was die hij moest begaan. 

De diepte ging hij in, steeds dieper en dieper. En naarmate hij dieper kwam, bemerkte hij hoe noodzakelijk die aanwijzing was geweest. Hij zag scheuren en barsten. Die fundering had het nieuw te bouwen huis nooit zo goed kunnen dragen. Hij was uiterlijk gericht geweest, zeker ook tijdens de afbraak en het ruimen van alles dat ervan over gebleven was. Dit had hij echt over het hoofd gezien. En zo verkeerde hij in de diepte en het donker bedrukte hem zwaar. Er waren momenten van vertwijfeling, als hij zich uitgeput voelde en zijn krachten leken te wijken. Dan hoorde hij die stem weer van zijn goede vriend en vatte hij moed. Dit was de diepste levensgrond en hij leerde in het duister om goed om zich heen te kijken. Deze diepte had hij in het verleden nooit zo leren kennen. Toch was deze diepe kennis  benodigd, als erna in het uiterlijke zelfbewust werkzaam te kunnen zijn. Het één bestaat niet zonder het ander. Uiterlijke opbouw en diepte dragen elkaar. Dat besefte hij zich toen pas. 

Wat verlangde hij naar het zonlicht al die tijd, dat hij daar in de diepte werkzaam was. Maar hij kon niet verzaken, want dan zou het alleen maar langer duren. Alles van zichzelf zette hij in. Hij moest door en werkte onophoudelijk. Zijn omgeving had hem hard zien werken toen hij de uiterlijke brokstukken op moest ruimen, maar dit ging buiten hun gezichtsveld om. Hij leek als teruggetrokken in zichzelf en voelde die noodzaak. 

Het fundament vernieuwd

Toen kwam het moment dat hij verheugd kon zeggen: ‘en nu is het fundament vernieuwd, nu is het sterk en krachtig’. Hij vroeg zijn vriend de bouwmeester opnieuw om advies en die beaamde het. Zo kwam hij weer naar de oppervlakte en voelde de vermoeidheid in zijn hele wezen. Het fundament was vernieuwd, maar van een nieuw huis was nog geen sprake. Sterker nog, hij moest nog aan het ontwerp en bouwplan beginnen. Opnieuw sloeg de vertwijfeling toe. Hoe moet ik nu verder? Al zijn krachten had hij immers gegeven. Hij had geleefd van dag tot dag en onophoudelijk hard gewerkt. Leeg voelde hij zich en juist toen kwam zijn grote vriend, die ware bouwmeester, en die zei hem: 

‘Natuurlijk heb ik je alle jaren in de geest gesteund bij al je werkzaamheden, maar je moest het natuurlijk zelf doen. Het was immers jouw huis en dat diende op jouw eigen geestkracht te steunen. Je hebt het gebouwd met alles wat je in je droeg en het was een waarachtige afspiegeling van jezelf. Ik heb je bewonderd om je vreugde en levenslust, maar kon niet voorkomen dat je het wilde bouwen zoals je wilde. Ik had je wel kunnen sturen, maar je moest het zelf doen en dat was ook deze enige weg die jou paste. Daarin schuilt immers de ware zelfkennis, voor nu en voor alle tijden die komen zullen. Toch heb ik aan je gedacht en juist omdat ik je zo goed ken, heb ik nu wel een prachtig ontwerp voor je gemaakt. Al lang wist ik dat jouw oude huis moest vallen, maar ik kon het je niet zeggen, omdat het onze vriendschap zou hebben geschaad. Toch heb ik al lange tijd gewerkt aan een ontwerp, waarin je alles van jezelf kwijt kunt. Je hebt zoveel ervaring opgedaan en hebt niet verzaakt en daarom zal ik nu de regie gaan voeren in het uiterlijke. Je  bent nu pas ontvankelijk voor mijn leiding. Weet dat je die opbouw nu niet alleen hoeft te doen. We zullen het samen doen en mijn krachten zijn allerminste uitgeput. Je weet dat ik daarbij op velen een beroep kan en zal doen. Geniet nu dus van deze dagen. Het ware fundament is gelegd en zo is het goed.’

En zo zat hij op de plaats waar zijn nieuwe huis zou komen en keek om zich heen. Hij voelde een geluk in die uiterlijke leegte. Hij voelde de bezieling, de vreugde om dat wat komen zou. De mensen om hem heen begrepen zijn blijdschap niet. Ze zagen alleen maar de afbraak en zijn verblijf in de diepte. Hij was er echter krachtig door geworden, wist zich bezield en werd er onverschrokken in blijmoedigheid door. Hij wist zich gesteund door eigen ervaring en door de grote bezieling van hem die zijn beste vriend was. Zo kon het nieuwe postvatten. 

Niets had hij en toch voelde hij zich rijk. Alles had hij van zichzelf in moeten zetten en schijnbaar verloren, maar hij vond er een grote schat door terug; de waarheid en liefde in zichzelf. Dat is de ware kracht; het vertrouwen in het nieuwe en dat het goed zal komen. Hij werd een nieuw mens en was dat al voor de feitelijke opbouw. En zo is vandaag een nieuwe dag, waarop dit licht reeds door die vermoeidheid heen straalt. 

Nu heb ik eindelijk wat meegemaakt, bedacht hij zich. Ik heb nu een verhaal. Deze nieuwe draagvloer voelt zoveel steviger dan de vorige. Niet alleen het huis moest afgebroken worden, maar ook de fundering ten diepste vernieuwd en hersteld. Het is maar goed, dat het één het ander opvolgde en dat het ineenstorten met zoveel geweld gepaard ging. Want anders had het waarlijk niets opgelost. De bezieling ben ik gelukkig geen enkel moment kwijtgeraakt. Deze was het die mij mocht leiden. 

Die bezielende bouwmeester is mijn Vader, de Heer van alle eeuwigheden, de Koning van alle waarheden, mijn allerbeste vriend. Wat zou een vader zijn, als hij zijn eigen kinderen krampachtig zou willen behoeden voor alle misvattingen en gevaren? Zijn dat immers niet de wegen tot groei? Wat zou dat voor een vader zijn, die zijn kinderen alleen maar verwent en hen zo afschermt van het ware leven, dat zij het niet leren kennen? Dat is geen wijze vader. Zo zal onze ware Hemelse Vader dan ook nooit vader zijn. Hij rust ons toe met juist die kracht en dat inzicht waarmee we zelf mens mogen worden. Die mens bouwde je in het uiterlijke op, maar was toch niet je eindbestemming. Je kwam vast te zitten in die veruiterlijking, zoals anderen je zien en zoals je jezelf graag zag. Je kwam er niet van los. Je was gebonden aan die uiterlijke verwachtingen. 

Dit is iets dat bijna universeel geldt. We kunnen alleen onder donderend geraas losgescheurd worden van die boeien. En daarom ben ik dankbaar voor iedere dag, voor iedere krachtsmeting met die donkere grond van de materie in mezelf. Dicht ben ik de geest van de Vader in mezelf genaderd en dat is een groot geluk. De angsten zijn een diep besef geworden, dat geen stap niet berekend is. Ik vertrouw op de Vader, als op een goede vriend, m’n allerbeste! Ik voel zijn liefde in mijn hart en ben benieuwd naar het huis dat hij op mijn nieuwe fundament ontworpen heeft. We zullen het samen in het zonlicht opbouwen. Ik kijk ernaar uit en ben een blij mens, zonder dat al die anderen dit kunnen begrijpen. Wat heb ik met die vermoeidheid in mezelf te maken? De grond is nieuw, de weg is vrij. Hoera!

Lente foto's (vandaag gemaakt)

Parijs en Schilderkunst

Parijs en schilderkunst horen bij elkaar. Dus brachten ook wij ze samen deze dagen. Allereerst bezochten we 'Musée Marmottan Monet' (klik hier). Wat een verrassing! Een statig huis vol klassieke kunstwerken. En opeens is er dan een zaal vol werken van Berthe Morisot (klik hier).

De grootste verrassing is het immense souterrain, met de grootste verzameling van werken van Claude Monet ter wereld. Met name vanuit de erfenis van Michel Monet, één van zijn zonen. Toonaangevende werken in zo'n prachtige zaal; een ware schatkamer! Om stil van te worden.

Het was er niet eens druk.

Dat was in Musée D'Orsay wel anders. In de zalen vol impressionistische werken kon je bijna over de hoofden lopen. Het minste daar was echter (en ik herinner me dit niet van eerdere bezoeken) dat bijna alle werken achter een glasplaat zijn gestopt. Dat doet enorme afbreuk aan het beleven van de kunst, met soms zelfs een overheersende spiegeling. Kortom: dat viel niet helemaal mee! En toen - toch nog onverwachts - maakte één schilderij alles goed.

Het hing niet eens in een toonzaal, maar in een tussenruimte met wat boekenverkoop, direct na de zalen met Franse impressionisten: een majestueus, wandvullend schilderij van de Spaanse schilder Joaquin Sorolla (klik hier voor mijn eerdere bericht over hem). Dit indrukwekkend zonnige schilderij uit 1894 heet 'Retour de la peche; halage de la barque'. Hij exposeerde het een jaar later op de Parijse Salon. Je weet wel die plek waar voor de impressionisten geen plaats was. Het grappige daarvan is dat je Sorolla tegenwoordig in ieder boek over world-impressionism tegenkomt. Toen werd dat heel anders gezien. Sorolla won er op de Salon prijzen mee. Het werk ontving zoveel lof, dat de Franse Staat het datzelfde jaar zelfs aankocht. En zo hangt het nu dus in D'Orsay, maar wel een beetje verstopt. Het voordeel daarbij: gelukkig zonder glas ervoor. Die goede bijkomstigheid stelde me in staat om er onderstaande foto's van te maken.

NB nu staat voor een volgende stedentrip Madrid op onze lijst, incl. Museo Sorolla (klik hier).

Parijs en de Lente

We zijn terug van een aantal dagen Parijs. Het blijft een fascinerende en ook verrassende stad. Hoe congruent de architectuur en stedenbouw. Opvallend ook hoe de natuur er ruim voor loopt op hier. De stad staat vol met al volledig uitgelopen kastanjebomen. Pioenrozen zijn er alweer uitgebloeid en waar de prunus bloesem droeg, zijn op de grond nu plaatsen vol roze blaadjes.

Lente foto's (vandaag gemaakt)

 

 

Trouwen met 'de vrouw uit mijn dromen'

Vandaag is het 7 jaar geleden dat we trouwden: een prachtige, zonnige dag. Het was een speciale bruiloft door het kleinschalige festival ('Het uur van de liefde') dat we die middag organiseerden. Met optredens en voordrachten in een sfeervolle setting, steeds als aanwijzingen aan de hand waarvan alle aanwezigen voor zichzelf konden omschrijven wat liefde voor hen is. De wijze hoe wij tot elkaar zijn gekomen, blijft daarbij toch één van de meest opmerkelijke verhalen uit mijn leven. Je vindt het hierna. 

 

Trouwen met letterlijk 'de vrouw uit mijn dromen'

Het was begin 2006 toen ik het gevoel had dat 'de gevoelsmatige muur', die al lange tijd tussen mij en het aangaan van een relatie in stond, aan het afbrokkelen was. Want die jaren ervoor was het voor mij gevoelsmatig vrijwel onmogelijk gebleken om gevoelens bij verliefdheid te veruiterlijken. Waardoor ik tot mijn spijt dan niet verder kon komen dan een soort van platonische liefde. Ik was onderhand bijna 33 jaar en kon dat maar lastig plaatsen. Er waren wel eens 'glasheldere seconden' geweest, dat ik in gevoel heel even heel sterk 100% zeker wist dat ik een relatie zou krijgen (ik herinner zo'n diep bezield moment tijdens een bezoek met vrienden aan Parijs), maar daarbuiten was het een onoverbrugbare kloof in mijn binnenste. Tot ik begin 2006 het gevoel kreeg, dat die kloof overbrugd zou worden. 

Het was niet lang daarna dat ik van 'haar' ging dromen, met wie ik twee later later zou trouwen. Eén keer was dat toen ik 's avonds laat in de woonkamer van mijn appartement op de bank zat, net voor het slapen gaan. Ik dommelde even in en er kwam een vrouw m'n kamer in lopen met een onderscheidend 'bobline' kapsel, haar dat om het hoofd heen valt. Een andere keer zag ik heel duidelijk haar gezicht voor me. Het was het beeld dat we na ontwaken in bed lagen. Net voordat ik die ochtend wakker werd, zag ik het beeld van haar gezicht zo heel dichtbij. In een andere droom die periode was ik aanwezig bij een optreden van Paul McCartney in een helder verlicht klein zaaltje. Ik zie het beeld nog zo voor me. Tijdens dat optreden wees hij op een bepaald moment naar een meisje vlak bij. Ik keek naar haar en wat me in die droom vooral opviel, was dat ze verlegen reageerde. Zo ontstond met die dromen een soort puzzel. Ze had een bobline kapsel, ik had haar gezicht gezien en ze zou dus wat verlegen kunnen zijn.

Het was een zaterdagavond eind april of begin mei, dat er een Beatles avond was in een muziekcafé. Met m'n goede vriend ging ik erheen, een gezellige en ook behoorlijk drukke avond. We kwamen er een andere vriend tegen met z'n vriendin. Ook zijn 'schoonzus' was er met een vriendin. En laat die laatstgenoemde vriendin nu behoorlijke overeenkomsten hebben met de beelden uit mijn dromen die weken ervoor. Het deed me alleen daarom besluiten even een praatje met haar te gaan maken. Als je nu denkt dat er bij dat korte gesprekje gelijk een vonk oversprong, dan heb je dat mis. Het was gewoon een aardig praatje. Maar er waren dus wel overeenkomsten. Ze had een bobline kapsel, haar gezicht had iets vertrouwds en wellicht is 'verlegen' een te groot woord, maar ze toonde weinig extravert enthousiasme. En, zoals je wilt, zelfs die Beatles connectie uit die droom had kon je deze avond herkennen. Een paar weken later zou ik de hoofdrol spelen in de 'Driestuiversopera' van Bertold Brecht, een toneelstuk over (notabene) een trouwerij (klik hier). In mijn enthousiasme probeerde ik hen te overtuigen om te komen. 

De laatste voorstelling in die intensieve week met voorstellingen, was op zaterdag 20 mei en ik was natuurlijk extra benieuwd of ze er zouden zijn. Tijdens zo'n voorstelling heb je weinig gelegenheid om nadrukkelijk het publiek in te kijken, dus maakte ik me na de voorstelling backstage zo snel als mogelijk los van het ensemble om de foyer in te lopen. Bij navraag bleken ze wel te zijn geweest, maar al weg op dat moment dat ik me tussen het publiek begaf. In een verrassende wending van het lot was er wel een oud klasgenote, waarmee ik op de hogeschool had gezeten en al die jaren niet meer had gezien. Zij kwam wel naar me toe en was enthousiast om me weer te zien en ook over de voorstelling. Haar enthousiasme kwam bij me binnen. Vanaf dat moment dacht ik helemaal niet meer aan die vrouw uit m'n dromen, maar aan deze enthousiaste klasgenote. Ik dacht er over na wat de beste manier zou zijn om haar e-mailadres te achterhalen. Die werkweek gebeurde iets aparts. Want enkele dagen na die voorstellingsavond werd ik vergezeld door een diep en onbestemd gevoel, dat ik ervoor nog nooit had gehad en erna ook nooit meer zou kennen. Iets drukte op me en ik kon het geen plek geven. Het was zo ongemakkelijk, dat ik 's middags op de terugweg uit m'n werk bij het de snelweg verlaten stopte op de parkeerplaats naast die afslag. Ik stapte uit met dat zeer oncomfortabele gevoel, keek omhoog en vroeg hard in mezelf: "wat moet ik met dit gevoel?" En toen gebeurde het. Ik voelde heel sterk in m'n binnenste deze zin: "je moet niet je oud klasgenote mailen, maar die ander." Op dat moment viel dat zware gevoel van me af en kwam er een groot enthousiasme voor in de plaats. Ik moest m'n best doen om niet een vreugdedansje te maken, zo groot was de omslag in die paar enkele momenten. Via die schoonzus van die vriend achterhaalde ik haar e-mailadres en begonnen we iedere dag te mailen. 

Op zaterdag 10 juni besloot ik haar in de ochtend te bellen of ze die avond met me mee wilde naar een strandtent. Ze zei 'ja'. Die middag ging ik met 2 vrienden naar Den Haag, waar in een zonnige tuin van poppodium het Paard een aantal artiesten van het 'Music in my Head' festival (klik hier) optredens verzorgden. Tegen de vriend die ook bij die Beatles avond was geweest, zei ik die middag: "vandaag is het einde van mijn vrijgezellenbestaan." Hij keek wat verwonderd door mijn stellige uitspraak, die zou blijken te kloppen. Binnen enkele maanden woonden we samen en binnen 2 jaar trouwden we. Het blijft een wonderlijk verhaal, dat weinig referenties kent. Toen de ambtenaar van de burgerlijke stand bij ons thuis langskwam om de begeleidende tekst bij onze huwelijksvoltrekking op te tekenen, vertelde ik haar dit verhaal. Ze wist niet goed wat ze ermee aan moest. In haar tekst kwam het niet verder dan de clichématige uitspraak dat ik met de vrouw van mijn dromen trouwde. Het was waar, letterlijk zelfs. 

Tekst trouwdag - de Allesomvattende Liefde

Tijdens onze trouwdag organiseerden we een klein festival voor alle aanwezigen (klik hier). Iedereen had een invulformulier voor zich, waarop een ieder zou aantekenen wat Liefde voor hem of haar betekent. Je kreeg daarvoor 7 aanwijzingen, in de vorm van optredens of voordrachten:

1. De Liefde in kleine dingen (optreden van een schoolklas)
2. De Liefde voor het leven (Toon Hermans: 'dit is een plek om lief te hebben')
3. De Liefde voor de partner (vertelling aan de hand van platen uit een prentenboek)
4. De Liefde voor de kunst (een bevriend kunstenaar gaf een toelichting op zijn werken)
5. De allesomvattend Liefde (voordracht van ons over God)
6. De Liefde voor vriendschap (optreden van een dichter en onze eigen band)
7. De Liefde van de ouder tot het kind en van het kind tot de ouder (twee spraak)

Die tekst die wij voordroegen over 'de Allesomvattende Liefde' was deze:

Nu hebben we het over de allesomvattende liefde.

Nu hebben we het over geloof. 

Een ieder die ons beter kent, 

weet dat het geloof van groot belang is in ons dagelijks leven. 

Als we het over geloofszaken hebben, ziet ieder mens het anders. 

Als ik hier aan een ieder zou vragen hoe hij dit ziet, 

dan heeft een ieder een ander verhaal. 

Des meer verrast waren wij, toen wij elkaar hier voor het eerst over spraken.

Wij zien het namelijk vrijwel op dezelfde manier. 

Volgens ons hangt alle leven samen en bestaat niets zomaar. 

Er is één allesomvattende levenskracht

- waardoor wij ademen

- waardoor vogels zingen

- waardoor planeten draaien

Die allesomvattende kracht noemen we God. 

Zo is God voor ons niet veraf,

maar zien we God dagelijks terug in zovele dingen om ons heen.

Als we God zouden moeten omschrijven,

dan zou het zoiets zijn als 'de allesomvattende levenskracht, die liefde is'.

Voor ons geldt, dat we het leven niet voor zouden kunnen stellen,

zonder deze overtuiging, die van jongs-af-aan met ons verbonden is. 

Ieder mens heeft een stukje van die levenskracht meegekregen,

en het is aan ons allen om daar het beste vorm aan te geven.

Het toonbeeld van God's bedoelingen met de mens, is Jezus van Nazareth.

Die ons heeft laten zien, hoe het bedoeld is en waar de mens toe in staat is,

als je dat wat je in je hebt, op de juiste manier inzet voor alles om je heen. 

Jezus was in alles wat hij zei en deed het toonbeeld van de liefde,

zelfs in dat wat het naliet. 

Voor ons is hij het mooiste voorbeeld van leven en mens-zijn,

vanuit die allesomvattende liefde, die in alles rondom ons is. 

Vanuit die overtuiging inspireert hij ons nog dagelijks 

en we zijn daar dankbaar voor. 

Liedje uit 2004 (You're so Funny)

Vanaf begin jaren negentig tot 2006 speelde ik in het muzikaal altijd verrassende collectief Cortège du Sage. We speelden (alleen maar) eigen nummers, die Léon en ik dikwijls samen schreven. Dat 'schrijven' moet je overigens niet al te letterlijk opvatten, want we schreven behalve de tekst nagenoeg niets op. Akkoorden interpreteerden we als autodidacten bewust op zo'n eigen manier, dat het later achterhalen wat we eigenlijk speelden, niet eens eenvoudig was.

Luister eens naar dit liedje You're so Funny (For a Sing) uit 2004, dat we samen 'schreven'. Het kwam eerder dit jaar als deze gezamenlijke huis-opname boven water. Waarom we het nooit met de band speelden of professioneler opnamen, is als je naar het liedje luistert achteraf verrassend.

Lente foto's (vandaag gemaakt)

Toneel spelen bij Epicentrum Naaldwijk

Scene uit 'Onder Toezicht' (2001)

Het was in het jaar 2000 dat een vriend mij meevroeg naar de Naaldwijkse toneelvereniging Epicentrum. Ze zochten dat jaar namelijk figuranten voor hun Shakespeare voorstelling 'Antonius & Cleopatra'. Epicentrum stond voor progressief toneel, dat grote uitdagingen niet schuwde. Ik was direct verkocht, voelde me er direct thuis. Na het spelen van 'Antonius & Cleopatra' in het voorjaar van 2001 in Theater De Naald bleef ik hangen. Ze boden me direct één van de drie hoofdrollen aan in de éénakter 'Onder Toezicht' van Jean Genet, die in het najaar van 2001 in het eigen theatertje werd opgevoerd.

'Onder Toezicht' oefenfoto uit krant met Peet Luiten en John Rijsdijk

Het voorjaar van 2002 speelde ik - opnieuw in Theater De Naald - mee in het epos 'De Val van de Goden'. In dat stuk speelde ook onze eigen band Cortege du Sage (klik hier) twee nummers. Een jaar later stond spektakelstuk 'Het Balkon' van Jean Genet op het programma. We wonnen er een regionale toneelprijs mee, waardoor we werden gevraagd de voorstelling dat najaar nog een keer in Leeuwarden op te voeren. En dus reden we dat najaar met het hele gezelschap naar Leeuwarden voor een voorstelling in de Stadsschouwburg. Weer een jaar later in 2004 speelden we op één avond twee voorstellingen van Marina Carr: 'Portia Coughlan' en 'Kattenmoeras'. Ik speelde in 'Portia Coughlan' de rol van Fintan Goolan. Er is nog een oefenfoto met outfit op het podium van Theater De Naald.

Fintan Goolan met de Sunday Independent

In 2005 was de hoofdvoorstelling van Epicentrum het stuk 'De Herinnering'. Ik deed niet mee omdat die voorbereidingen samen op liepen met de organisatie van ons festival 'A Swingin' Affair' op het Wilhelminaplein in Naaldwijk (klik hier). Nog één keer was ik acterend (en zingend) van de partij en dat was het jaar erna. In 2006 had ik namelijk de hoofdrol ('Mackie Messer', ook wel bekend als 'Mack the Knife') in de bekende 'Driestuiversopera' van Bertold Brecht. Dit inclusief live-muziek op locatie (muziek van Kurt Weill) en een geweldig theatrale over-the-top trouwfoto, die uitnodigingen en kranten 'sierde'. Erna kreeg ik een andere baan met veel avondwerk (klik hier), waardoor ik vanaf 2007 van het toneelspelen af ben gewaaierd.

De uitnodiging voor het trouwfeest

Tijdens onze festivals A Swingin' Affair [2001 - 2005] verzorgde ik steeds zelf de publiciteit. Vandaar mijn nauwe contacten met de regionale krant. Ze vroegen me of ik zou willen (blijven) schrijven voor hen, waarbij ik zelf de onderwerpen en geïnterviewden mocht kiezen: carte blanche derhalve, met veel leuke interviews als resultaat: klik hier. Natuurlijk kon ik het niet laten om 3 prominente leden van Epicentrum te interviewen: Peet Luiten, Tonnie Grosse en Kees Stolze. Je vindt de artikelen hieronder.  

Peter Luiten, de nestor, de held

Tonnie, de 'madre familias'

Kees, met gedreven scherpte