Claude Monet: de zomer van 1881

 

De zomer van 1881 was de eerste voor Monet zonder geldzorgen. Hij was zelfs in staat om zijn forse huurachterstand voor hun huis in Vétheuil terug te betalen. Een jaar eerder had dat er nog heel anders uit gezien. Hij was dan weliswaar redelijk bekend als vernieuwend schilder, maar veel brachten zijn schilderijen nog niet op door beperkte vraag. Het had hem er zelfs toe gebracht om schilderijen in te sturen voor de door hen als Impressionisten zo verfoeide 'Salon'. Eén landschap was er te zien geweest, hoog aan die helemaal volgehangen hoge tentoonstellingsmuren. Het viel de criticus wel op dat zijn landschap ervoor zorgde, dat alle (traditioneel geschilderde) schilderijen erom heen zo donker leken. 

Die geldzorgen verdwijnen begin 1881 doordat zijn kunsthandelaar Paul Durand-Ruel*, die onvoorwaardelijk in de kwaliteit van zijn werk geloofde, opeens eenvoudig geld kon lenen bij de bank**. Hij kocht een redelijk aantal werken van Monet tegen schappelijke prijzen, met uiteraard als doel ze met winst te verkopen. In het vroege voorjaar maakte Monet schilderijen aan de Normandische kust. Erna een heel aantal werken in de buurt van zijn woonplaats. En toen midden in de zomer maakte hij deze vier schilderijen voor hun huis (het rechterhuis was van de Monets). Je ziet de opgang naar hun huis te midden van zonnebloemen. Op twee schilderijen zie je zijn zoons Michel en Jean-Pierre Monet. Op de bekendste van deze vier schilderijen staat ook nog een vrouw afgebeeld. Dit werk zie je vaak terug in de digitale postershops. Later dat jaar zouden ze verhuizen naar Poissy, ook een dorp langs de Seine, maar dan meer stroomopwaarts dichter bij Parijs.

Voor mijn eerdere post over hun drie 3 jaren in Vétheuil: klik hier.

* In deze eerdere post over Daubigny kan je lezen dat hij het was die Monet in 1870 met hem in contact bracht: klik hier.

**  welke bank 2 jaar later overigens failliet zou gaan, wat voor nieuwe financiële kopzorgen zorgde. Pas later dat decennium brak Monet mede dankzij Durand-Ruel door bij een groter koperspubliek en werd hij een welbemiddeld man. 

Overzicht met eerdere Claude Monet 'posts' op deze Blog:

Claude Monet: onbekende(re) meesterwerken: klik hier

Claude Monet in Argenteuil (1872 - 1877): klik hier

Claude Monet: Vetheuil (1878 - 1881): klik hier

Claude Monet, Waves breaking (1881): klik hier

Claude Monet in Varengeville (1882): klik hier

Claude Monet in Pourville (1882): klik hier

Nieuwe kleuren en licht (1884): klik hier

Claude Monet: mediterrane reis (1884): klik hier

Monet in Holland (1886): klik hier

Claude Monet, Belle-Ile (1886): klik hier

De kracht van de Serie: Claude Monet, Antibes (1888): klik hier

Claude Monet en het nu van twijfel (Rouen, 1893): klik hier

Claude Monet: kleine serie L'Ile aux Orties (1897): klik hier

Claude Monet: ochtend aan de Seine serie (1897): klik hier

Monet in London: 1899, 1900 & 1901: klik hier

Monet in London: Waterloo Bridge serie (1903): klik hier

Claude Monet in Venetië (1908): klik hier

Monet nu in Kunstmuseum Den Haag: klik hier

Inzoomen op Monet in Kunstmuseum Den Haag: klik hier

Het indrukwekkende oeuvre van Claude Monet: klik hier

Claude Monet: sneeuw in het land: klik hier

Aandacht voor Turner: klik hier

Karin Jurick: schilderijen kijken (Monet): klik hier

Schilderijen Claude Monet geveild: klik hier

Verhaal van een schilderij: Monet's 'Hooiberg (einde van de zomer)': klik hier 

Claude Monet & The Beatles: klik hier

Daniel F Gerhartz: tussen Romantiek & Impressionisme

 

In de schilderkunst was er de stijl van de 'Romantiek'. De schilder ensceneerde (lees: bedacht zelf) een geïdealiseerd beeld van de werkelijkheid. Nu zou je dat van een heel aantal schilders ook kunnen zeggen, die doorgaans niet tot de 'Romantiek' worden gerekend. Zo legde oer-Impressionist Monet het landschap op een dikwijls lyrische wijze vast; de kleuren knallen werkelijk van het doek. De stroming van de Romantiek gaat echter een stuk verder en komt daarmee ook losser van het leven van alledag (iets waar de Impressionisten juist zoveel waarde aan hechten). Schilderijen krijgen dan al snel iets 'mierzoets'. Ik schreef al eens over de zeer getalenteerde Russische schilder Volegov dat als hij loskwam van zijn uiterst commerciële toets er hoogstaand Impressionisme ontstond (klik hier). 

Iets soortgelijks geldt voor de Amerikaanse Daniel F Gerhartz (1965) uit Winconsin. Ook hij is  getalenteerd in de portretkunst en bijbehorende beheersing van licht, kleur en vorm. Technisch bekwaam, met grote beheersing van anatomie. Wat wel blijkt uit zijn tekening helemaal onderaan deze post. Daarentegen houd ik helemaal niet van dat 'doorschieten' met vrouwen in (zoals hij het zelf op zijn website zegt) 'dramatische kleding' en dat 'oproepen van een andere werkelijkheid'. Maar oordeel vooral zelf op zijn eigen website: klik hier. Natuurlijk kwam ik ook bij Daniel F Gerhartz bij het doorzoeken van zijn portfolio geslaagd Impressionisme tegen. Je vindt die voorbeelden bij deze post. Wees het vooral met me oneens; over smaakt valt immers niet te twisten.

Zoey Frank: moderne Impressionist

 

Zoey Frank (1987) uit Colorado wist al op jonge leeftijd dat ze schilder wilde worden. Als kind was ze al heel vaak aan het tekenen. In de eerste klas van het voortgezet onderwijs had ze een opdracht over de Italiaanse renaissance, wat haar aanzette tot het nemen van tekenlessen. Na haar middelbare school volgde ze de 'Gade Academy of Art' (2011) en behaalde vervolgens haar master aan het 'Laguna College of Art and Design' in Californië (2014). Al tijdens haar studie was ze succesvol in de verkoop van haar werk, waarmee ze haar studie kon betalen. Deze technisch sterke schilder heeft de afgelopen jaren jaarlijks een solo tentoonstelling gehad (waaronder in de Amsterdamse galerie 'Mokum' in 2017 en 2019). Intrigerend om te zien hoe zij steeds wijzigingen aanbrengt als ze een schilderij maakt: zie de video onderaan deze post. Uit de schilderijen die ik hierbij heb geplaatst, blijkt haar variatie in compositie en stijlen. Voor de eigen website van Zoey Frank: klik hier. 

Anders Zorn: impressionistische etsen

 

In mijn post hiervoor (klik hier) over de Deense Impressionist Anders Zorn (1860 - 1920) vermeldde ik dat hij ook een groots etser was. Etsen kennen we natuurlijk nog van de tijd van Rembrandt, ruim twee eeuwen daarvoor. Niet geheel toevallig was de succesvolle Anders Zorn in het bezit van een groot aantal originele Rembrandt etsen, 180 maar liefst. Ook uit de etsen van Zorn spreekt zijn enorm talent om figuratief te kunnen tekenen. In zijn etsen combineert Zorn een losse, snelle tekenstijl met een sterk gevoel voor clair-obscur (een techniek met sterke licht donker contrasten), flink geïnspireerd door Rembrandt. Ook met zijn etsen was hij succesvol. Ze waren de duurste van zijn tijd, waaruit zijn kwaliteit én internationale naam & faam sprak. Met name de naakten (zie enkele voorbeelden hieronder) waren commercieel een groot succes. Anders Zorn leerde het etsen in London toen hij net 20 jaar oud was en is het tot zijn dood blijven doen. In totaal zijn er 160 werken in deze techniek van hem bekend. Tegenwoordig vind je in het plaatsje Mora in Zweden, zijn geboorteplaats en woonplaats destijds, het Anders Zorn museum (klik hier). Daar is ook een grote collectie van zijn eigen etsen te vinden, net als zijn destijds opgebouwde verzameling Rembrandt etsen.