Rutger Hiemstra: inzoomen

De Nederlandse schilder Rutger Hiemstra was ik een beetje kwijt geraakt. Een aantal jaren geleden volgde ik zijn Blog 'Krabben vangen' (klik hier), waarop hij regelmatig nieuwe schilderijen en tekeningen plaatste. Die Blog (powered by Blogger van Google) gaf mij de aanzet om mijn eigen Blog te beginnen in datzelfde programma. Mijn eerste maand (januari 2015) plaatste ik een bericht over Rutger (klik hier), met 2 knap plein-air geschilderde voertuigen. Eind 2015 werd het stil op zijn Blog, maar blijkbaar zat hij niet stil. Vandaag zag ik namelijk een aantal recente werken. Karakteristiek en verrassend, zoomt hij daarop in op eten en drinken. Je vindt er een aantal hierbij, net als de link naar een positieve recensie daarover in NRC: klik hier.

Rutger schildert veel meer onderwerpen, inclusief landschappen en portretten. Toch zijn het wat mij betreft juist deze 'moderne stillevens', waarmee hij zich krachtig onderscheidt van anderen.

Gitaar spelen in de zon

Zaterdag 26 mei is het eerste optreden van Cortege du Sage sinds 2006. Op een bredere reünie-avond in poppodium Nederland Drie, zullen wij weer een aantal nummers van destijds spelen. Dat betekent dus: liedjes terugluisteren en selecteren, weer uitvinden welke akkoorden we ook al weer gebruikten en één keer collectief oefenen. Gisteren al een keer samen met Léon de liedjes doorgespeeld in zon en bos. Voor de selectie Cortege du Sage liedjes op Youtube: klik hier.

Gemeentemuseum Den Haag: Max Liebermann en vrienden

Onlangs las ik over de lopende Liebermann tentoonstelling in het Gemeentemuseum Den Haag. Daar moest ik natuurlijk heen. Waarom? Omdat Max Liebermann (1847 - 1935) de belangrijkste Duitse Impressionist was. Bevriend met de Nederlandse schilder Isaac Israël (klik hier), was hij vaak in Nederland te vinden. Zijn oeuvre omvat daarom veel in Nederland gemaakte werken, met de Papagaaienman en die van het Amsterdamse weeshuis als bekendste voorbeelden. Liebermann schilderde aanvankelijk net als de Franse realisten het arme boerenleven. Later werd ook hij sterk geïnspireerd door de Franse Impressionisten. Zijn werken werden er veel lichter en zonniger door. Niet voor niets is de ondertitel van de expo in het Gemeentemuseum 'een zomers impressionist'. In het Gemeentemuseum trof ik een druk bezochte en uitgebreide overzichtstentoonstelling, van internationale allure, met bruiklenen vanuit veel verschillende Duitse musea. Overigens hebben zeker niet alle werken van Liebermann dat sprankelende, waardoor zijn oeuvre wat mij betreft niet kan tippen aan die van zijn Franse collega's van destijds. Maar natuurlijk waren er prachtige schilderijen, die er voor mij uitsprongen. Je vindt hieronder mijn foto's van vijf van zijn werken, schilderijen met knappe lichtwerking en heldere kleuren. De tentoonstelling loopt tot eind juni. 

De Papagaaienman (1902)

Restaurant De Oude Vink in Leiden (1905)

Op het strand (ca. 1903) (pastel op papier)

De groentepoetsers/conservenvrouwen 2e versie (1880)

Rustpauze in het Amsterdamse weeshuis (1881 - 1882)

Ze wilden er in Den Haag een aantal schilderijen van gelieerde schilders uit die periode bij hangen. Daar zijn ze enorm goed in geslaagd! Het waren onderstaande schilderijen van Frits von Uhde, Isaac Israëls, Max Slevogt en Anton Mauve die wat mij betreft tot het beste van de tentoonstelling behoren. Zeker het sprankelende zelfportret van Slevogt en het zomerse werk van Israëls - beide in behoorlijk groot formaat - verrasten me. Je vindt mijn weergaven van ook die vijf werken hieronder. 

Frits von Uhde: Voor het raam (1890)

Isaac Israëls: Papagaaienoppasser in 

de Haagse dierentuin (ca. 1917)

Max Slevogt: zelfportret in 

de tuin in Godramstein (1910)

Max Slevogt: De Stokroostuinder (1920)

 Anton Mauve: schapen op een dijk (ca. 1870)

Peder Severin Krøyer: Deense Impressionist

Peder Severin Krøyer: Hip Hip Hurray!
Toen deze Blog één dag oud was, plaatste ik bovenstaand schilderij: 'Hip Hip Hurray' van de Deense Impressionist Peder Severin Krøyer: klik hier. Het schilderij - één van de meest vrolijke, zonovergoten werken die ik ken - werd geïnspireerd door een lunch van kunstenaars in 1884 in Skagen. Krøyer baseerde dit complexe schilderij op een tijdens die lunch gemaakte foto. Hij nam er zelf ook aan deel en is er dus ook op te zien; achteraan met baard en bril (links naast de man met hoed). Het kostte hem vier jaar om het schilderij te voltooien. Dat kwam omdat Krøyer - in de beste plein-air traditie - zijn studies ervoor buiten wilde maken, onder vergelijkbare zonnige omstandigheden op dezelfde plek. Dat is op zo'n noordelijke plek, waar de zon niet heel dikwijls schijnt, best een uitdaging. Ook kreeg hij geen vrije toegang tot de betreffende tuin om er daar verder aan te werken wanneer hij wilde. Maar het lukte hem wonderwel. In die vier jaar liet Krøyer overigens enkele oorspronkelijke deelnemers aan de lunch weg en werden andere vrienden toegevoegd. Het meisje vooraan veranderde van een één-jaar-oude-baby in 1884 (te zien op een vroege studie van het werk) naar het vijf jaar oude meisje op dit uiteindelijke werk uit 1888.

Roses, Marie in the Garden (1883) Klik hier

Digitale Expo: Krøyer , Sorolla en Benson
Recent schreef ik al uitgebreid over Joaquin Sorolla, naar aanleiding van ons bezoek aan Museo Sorolla in Madrid: klik hier. Ruim twee jaar geleden plaatste ik op deze Blog een zelf samengestelde expo van overeenkomstige werken van de schilders Krøyer, Sorolla en de Amerikaanse impressionist Frank Benson.

• Joaquin Sorolla: 1863 - 1923 (Spanje)
• Peder Severin Krøyer 1851 - 1909 (Denemarken)
• Frank W. Benson : 1862 - 1951 (Verenigde Staten)

Sorolla, Krøyer en Benson waren in hun tijd toonaangevende, succesvolle schilders, niet alleen in eigen land, ook internationaal. Met onderlinge raakvlakken: allen werden direct of indirect geïnspireerd door de Franse impressionisten en door elkaar. Plenair-air schilderen, de manier van schilderen, hun lichtbehandeling en de keuze voor alledaagse onderwerpen. Zij behielden daarnaast - ieder op de eigen manier - ook een deel van hun ‘naturalisme’; met meer details in de compositie dan bijvoorbeeld Claude Monet. Ze kwamen elkaar ('s werken) tegen bij de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Joaquin Sorolla won er de belangrijkste prijs (‘grand prix’). Ook Peder Severin Krøyer en Frank Benson exposeerden er en vielen in de prijzen. De werken van Krøyer vormden inspiratie voor Sorolla en Benson. 

Boat and the Beach (1892)

Deze thematisch vergelijkbare schilderijen van hen plaatste ik bij elkaar:

1. Benson, Krøyer en Sorolla: geliefden in de tuin: klik hier

2. Sorolla en Krøyer: schepen en het strand: klik hier

3. Benson en Sorolla: kinderen en boot: klik hier

4. Sorolla en Krøyer: kinderen in zee: klik hier

5. Benson, Krøyer en Sorolla: zusjes: klik hier

6. Benson, Krøyer en Sorolla: hun eigen vrouwen: klik hier

7. Sorolla, Krøyer, Benson: vrouwen met hoed nabij zee: klik hier

Dubbel portret (1898)

Krøyer schilderde zijn vrouw Marie
Op 2 schilderijen hierboven is Marie - de vrouw van de schilder Krøyer - te zien. Hij schilderde zijn vrouw regelmatig. Zij was ook schilder en legde hem ook één keer vast, in bovenstaand dubbelportret uit 1898. Een aantal jaar geleden plaatste ik op deze Blog al een bericht over zijn schilderijen van haar: klik hier. Je vindt hieronder in aanvulling daarop nog enkele van die krachtige werken. 

A breakfast, the artist, his wife and writer Otto Benzon (1883)

(1889)

(1889)

Summer evening on beach of Skagen (1899)

Enkele andere werken van Krøyer
Hierna volgen nog enkele andere werken van Krøyer. Hier direct onder zijn vastlegging van een herberg in het Italiaanse Ravello. Knap hoe hij sfeer en het indirecte zonlicht wist te vangen. 
  

Osteria in Ravello (1890)

Summer day at Skagen's Southern Beach (1884) 

Frederikke Tuxen (1882)

Self portrait at the Easel (1888)

Bezoek Prado: tentoonstelling Marià Fortuny

Maria Luisa in de tuin met een pop (1872)

Onder de indruk: in het Prado troffen we de tijdelijke tentoonstelling van de Spaanse schilder Marià Fortuny (1938 - 1874). Ondanks dat hij slechts 36 jaar oud werd, heeft hij een indrukwekkend oeuvre nagelaten. Hij wordt gezien als één van de belangrijkste Spaanse schilders van de 19e eeuw en was bij leven al internationaal bekend. De in het Prado tijdelijk bij elkaar gebrachte werken, tonen zijn veelzijdige talent. Indrukwekkend hoe hij een zeer onderscheidende stijl ontwikkelde, veelal in relatief kleine werken. Fortuny had in de jaren 1870 succes in Frankrijk, waar sommige critici de toen opkomende impressionisten als navolgers van Fortuny zagen. Dit ondanks het feit dat zijn oeuvre niet zozeer impressionistisch is. Wel zorgde hij er als mediterraan schilder voor, dat het palet van menig andere schilder lichter werd. Dat impressionistische geldt wel voor het schilderij hier direct onder uit 1872: 'Jardin de la casa de Fortuny'. Een werk met erop zijn tuin in Granada. Dit prachtige schilderij werd zijn 'unvollendette', want het was bij zijn overlijden twee jaar later nog niet gereed. Dit kun je nog zien aan een deel van het ontbrekende blauw van de lucht. Enkele jaren later, rond 1877, voltooide zijn zwager en vriend Raimundo de Madrazo het. Hij was het die Cecilia Madrazo (zijn zus en weduwe van Fortuny) er in de tuin bij schilderde, net als de liggende hond. Direct eronder zie je op de Youtube weergave de prachtige details van dit werk. Helemaal onderaan de afbeelding van de kleine Fortuny studie waarop hij zijn zoon vastlegde op het strand. Een thema waarop Joaquin Sorolla enkele tientallen jaren erna succesvol verder zou bouwen (klik hier).

In de rij voor Museo Prado en Museo Thyssen-Bornemisza ...

Toen wij aan het einde van de middag het Prado verlieten, waren we verrast door een enorme rij ordentelijk wachtenden aan de zijkant van het museum. Dat het behoorlijk regenachtig was, deerde hen blijkbaar niet. Een aantal straten verder opnieuw een straten-lange rij wachtenden. Nu voor museum Thyssen-Bornemisza (klik hier). Wat bleek: vanaf 18.00 uur kan je twee uur gratis de nationale musea in, waar blijkbaar nogal wat prijsbewuste animo voor is. Door het regenachtige weer leverde dit een interessant beeld op met al die paraplu's: zie onderstaande foto's. 

Museo Padro, Madrid: Aureliano de Beruete

Wereldberoemd is het Prado Museum in Madrid. Een museum met historie, want al bijna 200 jaar geleden geopend. Van de omvangrijke collectie is met name schilderkunst van de 14e tot in de 19e eeuw te zien. Ondanks alle oude (ook Hollandse) meesters was het de Spaanse impressionist Aureliano de Beruete die er met zijn heldere werken voor mij uitsprong. De Beruete (1845 - 1912) was een Spaans schilder, schrijver, kunstverzamelaar en politicus. Eerst was schilderen hobby van het Spaanse parlementslid. Vanaf 1874 legde hij zich volledig toe op het schilderen. Vanuit reizen door Europa leerde hij de werken van de Franse impressionisten kennen en Claude Monet persoonlijk. Vanaf 1903 schilderde hij in een eigen impressionistische stijl. Het zijn juist werken uit deze periode die in het Prado te zien zijn. Je vindt ze hieronder: per schilderij heb ik een link opgenomen naar de Prado website, met achtergrond informatie. Daar weer onder zie je het schilderij dat Joaquin Sorolla (klik hier) in 1902 van hem maakte; het hangt in dezelfde zaal in Museo Prado.

River Manzanares (1908) Klik hier

Basin from the Patio del Cuarterón (1910) Klik hier

The banks of the Manzanares (1907) Klik hier

Bellas Vistas District (1906) Klik hier

Landscape (ca. 1910) Klik hier

View of Madrid from the Pradera de 

San Isidro (1909) Klik hier

The painter Aureliano de Beruete, 

Joaquin Sorolla (1902) Klik hier

Dat de werken van Aureliano de Beruete me al eerder waren opgevallen, spreekt uit deze eerdere post uit 2016 (klik hier). Datzelfde gold voor de werken van de Spaanse impressionist Elisio Meifren y Roig (klik hier). We hebben gezocht naar de schilderijen van Meifren en het uiteindelijk gevraagd bij de informatiebalie in het Prado, maar ze werden er niet tentoongesteld. Een aantal was in depot, een aantal bleek uitgeleend aan regionale musea.